| Dzieci kontra obiektyw |
|
Największe usługi fotografii oddajemy często, zanim jeszcze sięgniemy po aparat. Dokładnie, zanim jeszcze wstaniemy z kolan i zostawimy pierś matki w spokoju. Gdyby nie dzieci, pstrykanie zdjęć byłoby bowiem sporo gorszym zajęciem, niż jest.
Rodzimy się pozbawieni oporów wobec obiektywu. To dobrze. Jeszcze lepsze jest to, że za wczesnej młodości ludzie nie zawracają sobie głowy pozowaniem. Umiejętność robienia "dzióbka" na Naszą Klasę, czy Facebooka pojawia się z wiekiem (i może chociaż też z wiekiem zanika?). A na razie półtoraroczna Monika z bułgarskiej prowincji jest równie zainteresowana fotografem, jak on nią.
Dorastanie jest jednak nieubłagane. Szybko kończą się bezinteresowne wymiany spojrzeń ze szklanym okiem Nikona, czy innego Canona. Pierwszym znakiem bliskiej dorosłości jest to, że chcemy się czymś na zdjęciu pochwalić.
Czasem zabawką, a czasem paczką przyjaciół.
... i dorastamy dalej. Spojrzenia są szczere i niewinne, więc kto przyprawia rogi koledze w środku kadru?
Nieufność wobec fotografa to kolejny sygnał wydoroślenia. Ale odwaga jest tu iście dziecięca i niewielu uchowa ją do późnej starości. Trzeba być Johnem Wayne'em wśród modeli, żeby tak pokazać facetowi z lustrzanką, że nie jest mile widziany. Tylko tchórze chowają twarz. A Turcy do tchórzy nie należą.
Ale czasem bywa wręcz odwrotnie i człowiek z aparatem wygląda na dobrego kolegę.
A czasem właściwie nie wiadomo jak jest i na matrycy zostaje całkiem fotogeniczne wahanie.
Może bierze się ono stąd, że człowiek, który chowa twarz za kilogramem plastiku, metalu i szkła, wygląda dużo bardziej egzotycznie od swoich modeli? A może on jest głodny?
No i co, gościu z aparatem? Mam cię na oku. Lewym. Widzisz?
|
|||||||||||
